Brief aan Marley die vandaag 9 jaar is

Vandaag is Marley jarig. Alweer 9 jaar! Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Vandaag deel ik een brief aan Marley die ik schreef voor haar verjaardag. Het was namelijk een pittig jaar en moest dit even van me af schrijven. Deze brief is voor haar zodat ze dit later kan lezen en het mooie van een eigen blog is dat het altijd online blijft staan en nooit kwijt zal raken…

Lieve Marley,

Gefeliciteerd met je verjaardag prinses. Wauw! 9 jaar ben je alweer geworden. Waarom word je toch zo snel groot? Ik vind het leuk hoor dat je groter wordt, maar als je mama bent wil je niet dat je kinderen zó snel groot worden. Gewoon omdat je zo lang mogelijk van je kinderen wilt genieten voordat ze groot genoeg zijn om op eigen benen te staan. Gelukkig duurt dat nog wel even 😉

Ik schrijf je deze brief omdat ik je wil zeggen dat ik zo onwijs trots op jou ben! Het afgelopen jaar was niet makkelijk voor je. Nog geen maand na je achtste verjaardag had je ineens een gekke lip. Wat was er met je aan de hand?! Gelukkig stelde de huisarts ons gerust, er was wel iets aan de hand maar niks ernstigs. Ze wilde wel zien wat er met je lip aan de hand was en dus moesten we filmpjes maken als je lip weer gek ging doen. En je vond het allemaal prima. Totdat na een paar dagen je heel kaak begon te bewegen. Dit was niet goed! Toen zijn we direct naar het ziekenhuis gegaan.

Jij was zo dapper! De CT-scan, CTG met al die gekke plakkertjes op je hoofd, alle onderzoeken, je vond het allemaal prima. En toen ik in tranen uitbarstte ging je mij troosten. Wat ben je toch ook een lieve schat. En toen de neuroloog zei dat je epilepsie had, haalde je je schouders op en speelde weer verder. Een hele dag had je aanvalletjes die niet lang duurden, maar wel om de paar minuten weer een aanval. Ik zou er gek van geworden zijn. Maar jij zei dat het geen pijn deed en dat je er al gewend was. Zelfs toen je in het ziekenhuis moest blijven, vond je dat prima. Maar je wilde wel dat Jenna bij je was. Ja duh! We zijn allemaal bij je gebleven en papa en mama sliepen om en om bij jou op de kamer.

Je hebt toen vier dagen in het ziekenhuis gelegen en ook dit deed je zo goed. Een infuus, MRI-scan, nog meer onderzoeken, je vond het allemaal prima. Zelfs toen je ‘dronken’ was van de zware medicijnen maakte je nog grapjes. Alle verpleegkundigen waren gek op je (logisch!) en je had natuurlijk ook al een vriendinnetje gemaakt in het ziekenhuis. Je hebt het misschien niet doorgehad, maar papa en mama vonden het echt wel heftig allemaal. Je was 8 jaar een gezonde meid en ineens lag je nu in het ziekenhuis en moest je voortaan iedere dag medicijnen slikken.

Toen je weer naar huis mocht, vond je dit helemaal niet leuk! Je wilde in het ziekenhuis blijven. Dat snap ik wel. Er was zoveel speelgoed, zoveel aandacht en je mocht iedere ochtend, middag en avond kiezen wat je wilde eten. Maar wij hebben je toch het liefst thuis, in je eigen bed. En tja, dan moet je gewoon weer broccoli enzo eten haha.

Mama wilde je nog even thuis houden voordat je weer naar school ging, want die medicijnen waren best wel zwaar en je was niet echt jezelf. Gelukkig mocht je met één medicijn afbouwen en merkte we dat je beetje bij beetje weer jezelf werd. Maar toen kreeg je een allergische reactie. Je gezicht was helemaal opgezet en het leek wel of je fillers in je lippen had. Jij kon er om lachen en maakte allemaal duckface selfies. Maar ik maakte me zorgen en belde direct jouw neuroloog. Je kreeg medicijnen om de allergische reactie aan te pakken en je moest over naar een ander medicijn voor de epilepsie. En nu zijn we 11 maanden verder en je neemt nog steeds twee keer per dag zonder te mopperen je medicijnen in.

Op school was het ook pittig. De epilepsie, maar ook de medicijnen hebben toch invloed op jouw koppie. Informatie komt vertraagd binnen en wordt vertraagd verwerkt. Niet gek dus dat jouw schoolresultaten naar beneden gingen. En je weet dat papa en mama dat niet erg vinden, we zeggen altijd: als je maar je best doet. Maar in jouw geval is het toch even anders. Want je doet je best, maar het is gewoon best moeilijk allemaal.

Maar je geeft niet op. Je bent een vechter! En dat was aan je laatste rapport te zien. Je hebt zo goed je best gedaan. En wat ben ik blij dat je op deze school zit, want iedereen is zo lief en ook komend schooljaar krijg je weer extra hulp. Ik weet dat je het niet leuk vond om in de vakantie te blijven oefenen met rekenen en dat 4x per week. Maar je deed het wel. En aan het einde van de vakantie maakte je de moeilijkere sommen zonder na te denken. Zo knap van jou!

Ik ben natuurlijk sowieso heel trots op jou. Maar dit jaar nog een beetje extra. Een beetje? Heel erg veel extra. Megatrots ben ik op jou! En ik ben zo dankbaar dat ik jouw mama mag zijn. Ook al vind je mij soms een stom mens. Ik vind jou ook niet altijd leuk. Maar ook al ben ik dan boos op je of krijg je straf, vergeet nooit maar dan ook nooit dat ik onwijs veel van je hou en er altijd voor je zal zijn. Jij bent het meisje dat mij mama maakte en daarvoor zal ik je altijd dankbaar zijn. Je kan en mag alles tegen me zeggen en je mag boos op me zijn. Zo lang we het ook altijd weer goed maken. En beloof me, dat je altijd met me zult blijven knuffelen. Ook als je nog groter bent. Want jouw knuffels zijn GOUD!

Lieve lieve Mar, geniet van alle aandacht vandaag. Het is jouw dag! En we gaan er een mooi nieuw levensjaar van maken. Jouw tiende levensjaar alweer. Gefeliciteerd schatje! Ik hou van jou, je t’aime, mo content twa, I love you tot de maan en terug, voor altijd en altijd!

Dikke kus van mama ❤️

Ps. ik had nog veel meer kunnen schrijven, maar ik hoorde jouw stem in mijn hoofd al zeggen: ‘mammm! grrrr moet ik zoveel lezen?!’. Dus ik hou het hierbij 😉

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.