Ik kan weer genieten van vaderdag

Vandaag is het alweer 10 jaar geleden dat mijn vader overleed. 10 jaar alweer! Al 10 jaar moet ik mijn vader missen en zijn er vele momenten die ik met hem had willen delen of dat ik hem nodig had. Er zullen altijd dingen zijn die ik nog met hem had willen doen en nog had willen zeggen. En daarom schreef ik een brief aan mijn vader…

Hoi pap,

Hoe gaat het met je daarboven? Ben je alleen of zijn alle mensen die niet meer bij ons zijn bij jou? Hoe is het om daar te zijn? Is het gezellig of juist heel eenzaam? Ben je daar voor altijd jong of is het daar net als hier en wordt je ouder en misschien wel ziek? Ik hoop dat je gelukkig bent en onze liefde bent blijven voelen.

Ik voel jouw liefde namelijk nog steeds. Die liefde zal ik nooit kwijtraken. En diezelfde liefde geef ik door aan mijn kinderen. Ik heb soms ook het gevoel dat je bij me bent. Bij ons. En als dat niet zo is, dan is dat ook goed pap. Voor mij voelt het wel zo. Op al die belangrijke momenten ben je er gewoon. 

Zo ook een paar weken geleden toen Marley in het ziekenhuis belandde. Man, wat had ik je toen nodig. Want op dat moment was ik ook gewoon een klein meisje dat haar vader nodig had. Die even in jouw armen wilden schuilen en wilde dat je zei dat het allemaal wel goed zou komen. In mijn droom kwam je voorbij en zei me dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Het komt goed. En dat was ook zo. 

Maar niet alleen op die nare momenten. Ook als we verjaardagen vieren of de meiden gekke streken uithalen. De meiden lijken zo op jou. Ze doen ook altijd gek en halen grapjes met me uit. Net zoals jij altijd bij mij deed. En ook nu word ik weer boos waardoor zij nog harder lachen. Net als bij jou.

Weet je wat ik ook zo mis, pap? Onze gesprekjes. Iedere week belde we elkaar en dan hadden we het over van alles. Mijn werk bijvoorbeeld. En nu ik het leukste werk heb dat er is kan ik dit niet met je delen. Kan ik niet aan je vragen of jij nog leuke ideeën hebt. Of een nieuw idee bij je neerleggen en dat jij dan zegt wat je ervan vindt. Het is niet dat ik jouw bevestiging nodig heb, want je weet dat ik toch wel doe wat ik zelf wil. Maar het was altijd fijn om met je te sparren en soms ging ik dan toch anders naar dingen kijken. 

Ik kan een hele brief naar je schrijven, maar waar het op neerkomt is dat dat ik je mis. En ik denk dat ik dat altijd zal blijven doen. Ik heb geaccepteerd dat je niet meer bij ons bent. En ik ben heel dankbaar dat ik jou kan herinneren zoals je was. Ik heb je niet ziek gezien en af zien takelen. Je was niet dement en wist nog gewoon wie ik was. Dat is jou (en ons) bespaard gebleven. Maar wat zou ik graag nog even met je praten en je een knuffel willen geven. Je kleindochters aan je voor willen stellen. Zodat ze kunnen zien dat jij de leukste opa van de hele wereld bent. Want ik vertel ze dat altijd wel en ze geloven me ook, maar ze zullen het nooit meemaken. 

Ik mis je, pap. En vandaag dan net even wat meer. Vandaag is gewoon een kutdag. En dat zal altijd wel zo zijn. Maar met de jaren slijt het verdriet. Waar ik eerst aan je dacht en moest huilen, denk ik nu aan je met een lach. Ik denk aan alle dingen die we samen hebben meegemaakt en deel dit met mijn kinderen. Want door mijn verhalen over jou, weten zij ook wie jij bent en kennen ze jou ook. 

Lieve papa, alweer 10 jaar geleden dat je ons verliet. Maar ik hou nog steeds van je en ik mis je. Ik hoop dat je gelukkig bent waar je ook bent. Ik ben dat ook. Het gaat goed met mij en met mijn gezin. En ook met mama gaat het goed. Je hoeft je geen zorgen te maken. Ik weet dat jij ons beschermd en er altijd voor ons zal blijven zijn. Dank je wel daarvoor, pap.

I love you…..

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.