Loslaten blijft moeilijk voor iedere moeder, toch?

Vandaag is m’n kleine prinses logeren bij haar nichtjes. Ze heeft alleen bij opa en oma gelogeerd dus het voelt toch anders. Ik weet dat ze het prima naar haar zin heeft en zal hebben, en dat ze bij m’n schoonzus en zwager in goede handen is. Ze zal misschien heel even aan thuis denken als ze naar bed moet, maar stiekem weet ik dat dit maar een paar seconden zal zijn. Of misschien wel helemaal niet. Loslaten blijft moeilijk voor iedere moeder, toch? Of ben ik gewoon een watje?

Vooral moeilijk voor mama

Ze is gek op haar nichtjes en vooral de jongste van de twee is haar lieveling. Ze komen na de zomervakantie bij elkaar in de klas, dus de juf zal het nog zwaar krijgen om jut en jul te scheiden. Maar mama vindt het lastig. Dat eeuwige loslaten en accepteren dat haar kleine meisje een grote meid wordt. En nee, ik wil niet dat ze een baby is of voor altijd drie jaar blijft. Ik vind het juist prachtig om te zien hoe groot ze wordt en hoe heel die ontwikkeling gaat. Maar ze zal denk ik altijd mijn kleine prinsesje blijven. Het loslaten lukt het me altijd wel weer, maar ik moet toch altijd weer wennen. Als Marley niet bij me is, voelt het toch alsof ik niet compleet ben. Dat wordt nog wat al ze straks vijf dagen in de week op school zit. 

Leren loslaten

Waarom hebben de meeste moeders er toch zo’n moeite mee om onze kinderen los te laten? Die navelstreng is immers doorgeknipt. Maar toch is het alsof hij er nog zit en altijd zal blijven zitten. Mijn moeder heeft ook zo’n moeite met loslaten. Ze is in mijn ogen altijd overbezorgd geweest en nu herken ik toch wel veel van haar in mezelf. Ik weet dat ik nog steeds haar kleine meisje ben. En toch weet ik dat ik mezelf nooit zo aan m’n kinderen zal vastklampen, want ik wil dat ze ook het gevoel van vrijheid moeten ervaren. Onafhankelijk zijn en eigen keuzes maken. Ik heb doordat ik op een bepaalde leeftijd, ‘los’ wilde van mijn moeder niet altijd de juiste keuzes gemaakt. En fouten maken is niet erg, maar wel als dat bijna je leven kost. En dus zal ik wel moeten om mijn meiden beetje bij beetje los te laten.

Gaat alles wel goed met mijn kind?

En Marley is dus nu voor het eerst uit logeren. En ben ik geneigd om ieder uur een berichtje naar m’n schoonzus te sturen om te vragen of alles goed gaat. Maar ik weet mezelf te beheersen en ik heb pas één berichtje gestuurd. En alles gaat goed. Ja, ik had niet anders verwacht. En toch knaagt het. Eet ze wel goed? Is ze lief? Maakt ze geen ruzie? Ik weet dat ze bij anderen goed eet, thuis niet. En ze zal lief zijn, dat is ze thuis niet altijd. Ik weet dat ze geen ruzie zal maken, thuis wel. En toch wil ik het liefst iedere vijf minuten weten wat ze doet en of alles goed gaat.  

Hoe doen andere moeders dit toch?!

Ik vraag me soms af hoe andere moeders dat doen. Gewoon je kind bij een ander afleveren en pas de volgende dag ergens in de middag een berichtje sturen dat je er aan komt. Geen sms’je, telefoontje of wat om te kijken hoe het met je kind gaat. Ik kan het niet. Al probeer ik nog zo hard, ik kan het echt niet. En als ik dan een foto van m’n zwager gesmst krijg, tovert zich een brede lach op mijn gezicht en ben ik trots op m’n meissie! Ik realiseer me dat ik best mag sms’en en bellen om te vragen hoe het met haar gaat, maar dan wel met mate. En dan ben ik stiekem ook trots op mezelf. Trots dat ik zo’n leuke dochter heb en dat zij de reden is dat ik leuke moeder ben. En dus wacht ik geduldig totdat ik haar morgen op kan halen en ze weer in haar eigen bedje kan liggen. Want als ze bij me is ben ik een nog leukere moeder 😉
Inmiddels jaren later heb ik leren loslaten. Maar als het om het loslaten van mijn kinderen gaat, blijft het toch moeilijk…

2 REACTIES

  1. Ik snap je helemaal! Hoewel het natuurlijk fijn is dat je kind het naar de zin heeft en dat je even tijd voor jezelf alleen hebt, is het tegelijkertijd ook even wennen. Dat loslaten blijft lastig. Zelfs als ze volwassen zijn.

    Maar als je het de tijd geeft komt het wel.

    • Ik ben het helemaal met je eens. Zolang ik weet dat de meiden het naar hun zin hebben, is het makkelijker. Maar denk dat je het als moeder altijd wel hebt. Ik ben 35 en mijn moeder kan mij nog steeds niet loslaten hahaha

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.