Vandaag is het dan zover; ik ben jarig. Alweer 39 lentes jong. En dit betekent dat mijn 40e levensjaar is begonnen én dat mijn laatste jaar als dertiger is begonnen. Man, wat zijn die 39 jaar voorbij gevlogen en wat heb ik toch een hoop meegemaakt. Ik ben benieuwd wat de volgende 40 levensjaren mij zullen brengen.

Help, ik word oud!

Ik ben dan wel 39 jaar geworden, ik voel me helemaal niet 39. Voor mijn gevoel ben ik ergens eind 20 blijven hangen. Ik denk dat ik me zo’n 27 jaar voel. Maar het idee dat ik volgend jaar 40 jaar word vind ik echt heel raar. Ik weet nog dat ik als kind dacht en vond dat mensen van 40 jaar al oud waren. Mijn kinderen vinden dit trouwens ook. En het feit dat ik grijze haren heb werkt niet echt mee. Jenna zei laatst namelijk dat ik al een omaatje aan het worden ben. Bedankt, meid! En toch voel ik me écht niet oud. Oké, er zijn dagen dat ik me echt heul oud voel (bejaard zelfs) maar de meeste tijd voel ik me toch echt jong en hip.

Klopt mijn zelfbeeld wel?

En dan begint die kronkel in mijn hoofd te spreken. Want als ik in de spiegel kijk zie ik niet iemand van bijna 40 jaar. Oké, ik zie dan niet iemand van 28 jaar maar zéker niet iemand van 40 jaar. En dan vraag ik me dus af, wat zien anderen? Zien zij wat ik zie? Of zien ze wel gewoon een oude vrouw met een oude kop? Misschien heb ik namelijk een heel verkeerd beeld van mezelf? Ben ik helemaal niet meer zo jong als ik zelf denk.

Het ligt niet aan mij

Ik heb de vraag ook bij mijn moeder en schoonmoeder neergelegd. Maar ook zij voelen zich jonger dan ze zijn. En ook als ze in de spiegel kijken zien ze iemand die jonger is dan dat ze werkelijk zijn. Had ik het alleen aan mijn moeder gevraagd dan zou je kunnen denken dat ik die gekke kronkel in mijn hoofd van haar heb. Maar ook mijn schoonmoeder ervaart het dus zo. Het ligt dus niet aan mij. Gelukkig. Ik weet dat ik een beetje gek ben, maar het is dus niet zo dat ik naar de dokter moet.

Positief en gelukkig mens

En maakt het eigenlijk uit hoe anderen je zien? Ik denk dat het belangrijkste is hoe jij jezelf ziet. Wat je ziet als je naar je spiegelbeeld krijgt, hoe je je voelt en of je happy bent met wat je ziet en voelt. Dat is het belangrijkste. En ik kan oprecht zeggen dat ik een gelukkig mens ben. Ik ben tevreden met de vrouw die ik in de spiegel zie. Hoe ze eruit ziet, maar vooral hoe ze zich voelt. Ik heb in de 39 jaar dat ik op deze wereld ben heel veel mooie en geweldige dingen meegemaakt, maar ook heel veel nare en vervelende gebeurtenissen. Al deze gebeurtenissen hebben mij gevormd tot de persoon die ik nu ben.

Genieten en dankbaar zijn

Ik heb de afgelopen jaren geleerd om me niet druk te maken om wat anderen van me denken. Wat je ook doet, mensen hebben er altijd wel een mening over. Ik heb geleerd om dankbaar te zijn voor de mooie dingen in het leven. En vooral te genieten van ieder moment. Niet morgen, maar nu. Je leeft nu en ook nu is er iets waar je blij van wordt. Hoe klein ook. Ik weet dat er nu ook minder leuke dingen gebeuren, zo is het leven. Maar ik heb wel geleerd dat jouw kijk op die dingen bepaalt hoe je je er bij voelt. En ik kies ervoor om overal iets positiefs uit te halen en ik denk dat dit er zeker aan bijdraagt dat ik mezelf een gelukkig mens durf te noemen.

Mijn laatste jaar als dertiger

Jeetje, dit werd een zwaarder stuk dan ik voor ogen had. Ik wilde gewoon een luchtig artikel schrijven over mijn verjaardag. Niet gelukt. Maar ik ben blij dat ik dit kan en mag delen met jullie. Ik ga vandaag met mijn gezin genieten van MIJN dag en dit weekend vier ik mijn verjaardag met een paar vriendinnen. Gezellig eten en drinken met elkaar. Uiteraard onder het genot van een lekker wijntje (of cocktails). Ik geniet nu al van mijn laatste jaar als dertiger!

Ik wens je vandaag een extra mooie dag en hoop dat mijn blijheid zich verspreid onder al mijn lezers. Geniet ervan! 🎉

4 REACTIES

  1. Gefeliciteerd!
    Veertig worden is niet erg, hoor. Maar toen ik 39 was, had ik er ook moeite mee. 😉
    Dat je je jonger blijft voelen merk ik ook, hoewel ik het liever omschrijf als ‘je bent gewoon wie je bent’. Het beeld dat je als kind/tiener had van iemand van 40 (of in mijn geval 47) klopt niet met de werkelijkheid. Ik dacht altijd dat je vanzelf wijzer en volwassener werd, maar zo werkt het niet. Je haar wordt wel grijzer, je lijf doet niet altijd meer mee, maar van binnen blijf je jezelf, met alle eigenschappen die er al in zaten toen je een stuk jonger was (tenzij je hard werkt aan een positieve verandering).
    Ik vind ouder worden soms lastig (want ik wil nog zo veel), maar ook wel gemakkelijk (want het hoeft niet allemaal meer zo nodig).
    Een heel fijne dag gewenst!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.