Omgaan met stress tijdens een burn out

Van de week was er paniek. Mijn jongste dochter had op school een klapper gemaakt en het ging niet helemaal goed met haar. Normaal gesproken gedij ik prima in dit soort situaties; ik ben en blijf kalm. Geen paniek en alles komt goed. Maar nu? Nu stort ik in en ben volledig in paniek. Ik kan niet meer logisch nadenken. En weet het allemaal niet meer. Lang leve de burn out! Omgaan met stress tijdens een burn out, het lijkt onmogelijk.

Stresssituaties

Bizar eigenlijk dat ik nu totaal anders reageer dan ik een jaar of twee geleden zou doen. Alle spanningen die in mijn lijf zijn opgebouwd plus een energielevel van likmevessie zorgen ervoor dat ik me totaal niet staande kan houden in stresssituaties. Ik merkte het twee weken geleden al toen mijn neefje plotseling overleed. En nu valt mijn dochter op haar hoofd, maar ik ben degene die kortsluiting in mijn hoofd maakt. Gelukkig viel het uiteindelijk mee en heeft de huisarts bevestigd dat ze geen hersenschudding of iets dergelijks had. Maar doordat ze met haar ogen draaide, misselijk was en alleen maar wilde slapen was het wel spannend. Gelukkig was ze de volgende dag weer helemaal de oude, inclusief praatjes en streken. En omdat ze weer als een bootwerker at, wist ik: ‘Dit zit helemaal goed!’.

Stress is nu teveel

In het dagelijks leven kunnen nu eenmaal dingen gebeuren die je niet gepland hebt. Vooral met kinderen weet je dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Maar ook een overlijden of ziekte horen bij het leven. Het is dus onmogelijk om deze stresssituaties uit de weg te gaan. Normaal gesproken heb ik én genoeg energie én komen dit soort stresssituaties niet dagelijks voorbij waardoor je dit goed kan verwerken. Maar doordat ik nu én geen energie heb én extra stress er nu niet bij kan hebben, gaat het mis. Zowel lichaam als geestelijk.

Lichamelijk en geestelijk

Lichamelijk merk ik dat mijn hartslag omhoog schiet, ik begin te trillen, ik word misselijk, krijg een droge mond en krijg hoofdpijn (volgende dag nog steeds hoofdpijn, trouwens). En geestelijk klap ik dicht. Ik weet niet wat ik moet doen. En bel Alex die dan gelukkig rustig blijft en vraagt wat er is gebeurd.  Geen idee en dus bel ik de juf en daarna de huisarts. Gelukkig kon Alex naar huis komen van zijn werk, want dit trek ik nu niet in mijn eentje. En ik heb dan ’s nachts geen oog dichtgedaan en sta de volgende dag met hoofdpijn op. En ben vervolgens weer dagen vreselijk moe en komt er niks uit mijn handen. Gaat lekker dus.

Al doende leert men

Maar ook nu, leer ik weer. Ik dacht dat het wel de goede kant op ging. Ik kreeg steeds een klein beetje energie erbij en kwam steeds beter in mijn vel te zitten. Het overlijden van mijn neef was heel heftig en dat zal tijd nodig hebben om een plekje te krijgen. En dan niet alleen het feit dat hij is overleden maar ook de manier waarop. Ik heb het er best moeilijk mee. Maar ondanks dat, voelde ik me weer wat energieker (zolang ik goed oplet hoe ik mijn energie verdeel en zorg dat ik regelmaat en ritme heb). Maar nu blijkt wel weer dat het helemaal niet zo goed gaat. Dat ik toch weer te snel wil. Ik kan mezelf in een stresssituatie thuis helemaal niet staande houden, dus hoe wil ik dan weer ‘normaal’ functioneren op de werkvloer?

Dit heeft tijd nodig

Heel gek misschien, maar het voelt niet als terugval. Ik ben juist een soort van dankbaar dat dit gebeurt (niet dat mijn kind valt en zich vreselijk voelt natuurlijk, maar dat ik in stresssituaties terecht kom), want ik leer mezelf nu weer beter kennen. Ik moet nog beter naar mezelf luisteren (en nog vaker ‘nee zeggen’), vooral niet te snel willen en niet te snel denken dat ik weer de oude ben. Iedereen om me heen zegt dat ik echt de tijd moet nemen om te herstellen van deze burn out en dat het gewoon tijd kost. Zelfs mijn psycholoog heeft me gewaarschuwd dat ik met mijn perfectionisme te snel beter wil zijn. Want ik ben het dan nog niet maar ik wil dat het zo is. En omdat je iets heel graag wilt, betekent niet dat het zo is. Dus echt weer even pas op de plaats en tot rust komen.

Omgaan met stress tijdens een burn out

Wat ik van deze stresssituatie heb geleerd is dat ik (weer) niet te streng voor mezelf moet zijn. Nu kan ik hier niet goed mee omgaan en dit moet ik ‘gewoon’ accepteren. Hoe meer ik ertegen vecht, hoe lastiger het wordt om ermee om te gaan. En dus accepteer ik dat ik nu zo reageer. Ik praat erover met Alex en geef aan hoe ik me voel en wat het met me doet. Zo kan hij er ook rekening mee houden. We hebben deze situatie ook weer overleefd. Dus geen stress, maar relax.

Praat dus over wat het met je doet en hoe je je daarbij voelt. Je zult zien dat je omgeving er begrip voor heeft. Zeg je niks dan kunnen mensen er ook niks mee. Ik ben iemand die mensen van zich af duwt als het niet goed gaat. En ik leer nu dat dit juist averechts werkt. Logisch, zul je denken. Maar wat voor de één logisch is, is voor de ander helemaal niet logisch. Think about it. En dus vertel ik wat iets met mij doet en waarom ik op een bepaalde manier reageer. En ik kan je zeggen: het lucht op!

Acceptatie

Acceptatie, daar begint het mee. Iets wat ik in het verleden nogal lastig vond. Eén van de redenen dat ik deze burn out kreeg. Maar in de afgelopen drie maanden heb geleerd is accepteren. Hoe lastig dit soms ook is. Maar doordat je accepteert dat bepaalde dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn, kan je er beter mee omgaan. Ik wel. En ik weet niet hoe het komt dat ik dit nu wel kan, maar ik denk dat yoga, meditatie en bewuster leven (voelen en denken) mij hier zeker bij helpen. En ik weet dat achter de wolken altijd een zonnetje schijnt 😉

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.