Werkgever leert niets van burn out of toch wel

Ik krijg veel reacties van mensen die mijn artikelen over burn out lezen. Mijn artikelen over burn out zijn heel herkenbaar voor velen. Mensen zeggen dat ze dingen herkennen of echt iets aan mijn tips hebben. Ook stellen mensen zich open en vertellen mij hun verhaal. Sommige mensen vragen aan mij hoe ze met bepaalde situaties om moeten gaan (hier kan ik mensen nu nog niet bij helpen omdat ik zelf nog zoekende ben). Het geeft mij zo’n fijn gevoel als mensen iets aan mijn blog hebben. Als ik maar één iemand kan helpen of één iemand een hart onder de riem kan steken dan ben ik een blij mens. Want diep van binnen wil ik nog steeds mensen helpen. Ook al moet ik nu vooral mezelf helpen.

Werkgever leert niets van burn out

Hoe komt het nou dat zoveel mensen last van burn out klachten hebben? Ligt dit dan aan al die mensen. Zijn wij met zijn allen een stel zwakkelingen die niks meer kunnen hebben? Overal om je heen hoor of lees je wel over burn out. Zo stond er afgelopen week een artikel in het AD; Werkgever leert niets van burn-out. Dit artikel gaat erover dat de schuld vaak bij de werknemer wordt gelegd, terwijl er op de werkvloer niets verandert. De werknemer moet leren om met stress om te gaan door bijvoorbeeld naar yoga te gaan en te mediteren. Maar bij terugkomst op de werkvloer ligt de werkdruk vaak nog steeds hoog; targets moeten gehaald worden en er wordt zoveel mogelijk werk in 8 uur gepropt. Want tijd = geld.

Mijn burn out

Mijn burn out is een opbouw van jaren geweest, waarin het laatste jaar de climax is geweest. Twee functies in 36 uur proppen, een grote reorganisatie en maar geen ‘nee’ zeggen als er weer wat op mijn bord werd gelegd. Juist dat is mijn ‘fout’ geweest. Omdat ik mijn werk zo leuk vind en elke uitdaging vol enthousiasme aanpak, ben ik over mijn grens gegaan. Een man met wisselende diensten, twee kinderen onder de 5 jaar, een huishouden, diploma’s die gehaald moeten worden om vakbekwaam te zijn, twee functies die in 36 uur gepropt moeten worden (wat in praktijk veel meer uren waren aangezien thuis de laptop ook regelmatig nog aan ging) en ga zo maar door. Ik weet waar ik de mist in ben gegaan en zal er alles aan doen om dit niet meer te laten gebeuren.

Wat doet de werkgever voor de werknemer?

Op dit moment weet ik nog niet wat mijn werkgever doet om burn out op de werkvloer te voorkomen of hoe mijn werk er straks uit zal zien. Nu krijg ik in ieder geval alle ruimte om te herstellen. Ik heb iedere week contact met mijn leidinggevende omdat hij graag wil weten hoe het met me gaat. En als mijn reintegratie dichterbij komt zal ik te horen krijgen welke dingen er op de werkvloer zijn veranderd of gaan veranderen. Een fijne gedachte.

Angst

Maar ik hoor zoveel andere geluiden. Mensen die bij mij aangeven dat ze bang zijn om zich ziek te melden. Bang omdat ze een tijdelijk contract hebben, bang dat het contract niet verlengd wordt, bang dat er een ontslagdossier wordt opgebouwd en dat ze hun vaste aanstelling verliezen, of bang dat ze straks bij terugkomst niet meer de leuke klussen en kansen krijgen. Ik ben hier helemaal niet mee bezig. Mijn werkgever heeft mij nooit het gevoel gegeven dat ik mijn baan weleens zou kunnen verliezen. Het lijkt me vreselijk als je zo in angst leeft of moet leven. Ik heb me inderdaad ook veel te laat ziek gemeld, maar meer omdat ik dacht dat het nog wel goed zou komen en het gauw weer rustiger zou zijn op het werk.

Goed, gezond en gelukkig

Maar doordat mensen dit soort dingen nu tegen mij zeggen, ben ik erover na gaan denken. Waar komt die angst vandaan? Het is toch raar dat werkgevers hun werknemers dit gevoel geven? Je wilt als werkgever toch dat je mensen zich goed, gezond en gelukkig voelen. Pas als dit zo is, zullen zij hun werk goed kunnen doen. En nog belangrijker dan werken zij met plezier. En mensen die met plezier werken zijn productiever en creatiever.

Word ik ontslagen?

Heel even (een halve seconde ofzo) bekroop mij het gevoel dat ik ook voor mijn baan moest vrezen. Zou mijn werkgever een dossier aan het opbouwen zijn? Een dossier om mij te kunnen ontslaan? Zou het? Ik zeg dan volmondig ‘NEE!’, want ik heb altijd keihard gewerkt. Al 6 jaar achter elkaar een ‘zeer goed’ op mijn eindbeoordeling en iedere januari een leuke bonus. Zelfs met een oorontsteking zat ik nog met een headset op mijn hoofd om klanten te helpen. Het was mijn toenmalige leidinggevende die mij naar huis stuurde en me voor gek verklaarde. Of ik zat met koorts gesprekken van collega’s te beoordelen (kunnen nooit zuivere beoordelingen zijn geweest realiseer ik me achteraf).

Uit liefde voor mijn baan

Als ik dit nu zo opschrijf, dan realiseer ik me dat ik niet goed wijs was. En dit deed ik niet uit angst, maar uit liefde voor mijn baan. Net zo goed als wanneer ik ziekjes ben en toch voor mijn kinderen zorg, omdat ik van ze hou. En zelfs toen ik net thuis zat en niet eens de energie had om naar de wc te gaan, hield ik me aan de afspraak door iedere week netjes met mijn leidinggevende te bellen. Dit zorgde alleen voor zoveel spanning bij mij, dat hij mij nu belt als hij wil weten hoe het met me gaat.

Er zijn genoeg goede werkgevers

Wat ik je alleen maar mee kan geven is dat je met je leidinggevende moet praten. Praat over wat je voelt en hoe het met je gaat. Spreek je zorgen uit. En als je dit doet en nog steeds bang bent, vraag je dan af of je op de juiste plek zit bij de juiste werkgever. Want weet je, er zijn genoeg goede werkgevers die zitten te springen om hardwerkende, loyale en trouwe werknemers. En geloof me, deze werkgevers doen er alles aan om hun mensen goed, gezond en gelukkig te houden! JIJ bent de baas over je eigen leven….

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.