Ik ben toch zeker Sinterklaas niet!!

Vroeger was ik superblij met een pop van Sinterklaas. Maar tegenwoordig worden de kinderen gek gemaakt. Hoe groter en duurder hoe beter. Mijn dochter van 4 jaar mocht 10 dingen uit het grote speelgoedboek knippen zodat Sinterklaas dan een paar dingen kon kiezen. Nou madam ging onder andere voor een tablet en een robotpaard. Niet de goedkoopste cadeaus. Nu is zij zich gelukkig niet bewust van de prijs, maar ik vind het toch wel een dingetje hoor. Ik ben toch zeker Sinterklaas niet!

Mijn jeugd

Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger veel met My Little Pony speelde. Ook had ik een My Litttle Pony huis. Ik had welgeteld twee barbies (ik vond er geen reet aan namelijk) en ik had een pop, een poppenwagen en een poppenwieg. Er zal ongetwijfeld meer speelgoed in mijn kamer hebben gestaan, maar dit is wat ik me kan herinneren. Als ik aan mijn kindertijd denk, denk ik aan het buitenspelen met vriendjes en vriendinnetjes. Ik kan me weinig herinneren van binnenspelen. Ja ik weet nog wel dat ik met mijn grote nicht altijd restaurantje speelde en dat we dansjes op muziek deden. Uiteraard werd er ook hard mee geblèrd. En dat ik een kikkerspel had en dat de kikkers omhoog sprongen en dat je ze moest vangen.

Kamers vol speelgoed

Als ik nu de kamers van mijn kinderen rondkijk, dan zie ik zelf niet eens meer wat ze allemaal hebben. Het is gewoon teveel. Ik heb daarom ook met ze afgesproken dat we hun kamers grondig op gaan ruimen. Dan is er weer overzicht en scheelt het ze een hoop opruimen. Het eerste wat ze zeiden is dat het speelgoed niet weggegooid mocht worden, maar dat het voor de kindjes in Afrika is. Zo lief. Dus voor pakjesavond gaan we er goed voor zitten. Vuilniszak erbij voor alles wat stuk of niet meer compleet is een doos voor alles wat we weg kunnen geven. En dan is er ook weer plek voor het nieuwe speelgoed dat ze krijgen.

Leuke momenten worden onthouden

Leuk hoor al dat speelgoed, maar later zullen ze zich toch de leuke momenten met vriendjes en vriendinnetjes of familie herinneren. En dan onthouden ze echt niet dat robotpaard of die tablet. En ja tuurlijk, mijn kinderen zitten ook op de tablet. Maar als het maar even kan spelen ze buiten. Niet omdat het van mij moet, maar dat willen ze zelf.

Maar we doen ook vaak spelletjes, knutselen met elkaar of maken een puzzel. Zo zijn we nu met onze allereerste puzzel met 1000 stukjes bezig (waar ben ik aan begonnen haha). Maar iedere avond na het eten gaan we weer op zoek naar de ontbrekende stukjes en wordt er weer een klein beetje van de puzzel gemaakt. Ik hoor het ze over een paar jaar al zeggen: “Weet je nog mam, die puzzel met 1000 stukjes en dat jij zo liep te mopperen omdat je dat ene stukje niet kon vinden!”. Dat zijn wat mij betreft de leuke herinneringen.

Kopen kopen kopen

En we doen het allemaal zelf. We kopen, kopen, kopen en geven, geven. geven Ja, ik doe er ook aan mee. En gelukkig zijn mijn kinderen nog steeds heel dankbaar als ze iets krijgen. Zelfs als ik ze nieuwe onderbroeken geef, krijg ik een knuffel en een dank je wel van die gekkies. Maar soms vraag ik me af voor hoe lang dit zo zal zijn. Want het moet toch allemaal groter en duurder. Maar waar ligt de grens? En over een paar jaar zitten ze op de middelbare school en moet het nog groter en duurder en nog meer. Meer meer meer. Ik doe er niet meer aan mee. Natuurlijk is het leuk om mijn kinderen te verwennen. Maar worden ze er beter van?

Spullen maken niet gelukkig

Nu ik veel meer thuis ben, merk ik pas hoe vaak ze spullen kregen die ze helemaal niet nodig hadden. Dit deed ik niet bewust, maar soms denk ik wel eens dat het toch een beetje compensatie was voor de tijd dat ik met mijn werk bezig was en niet met hen bezig was. En misschien komt het omdat ik nu ik veel meer tijd met ze doorbreng, dat ik zie dat ze die spullen helemaal niet nodig hebben of ook gewoon helemaal niet naar omkijken. Ik heb twee gelukkige dochters die zich ook prima kunnen vermaken met simpele dingen die we zelf en samen gemaakt hebben. Ze worden echt niet gelukkig van nog meer spullen.

Ontspullen

Ik ben al bezig met mijn goede voornemens voor 2018. En dit neem ik daarin mee. Back to basic. Naar de kern. Minimaliseren van spullen of ontspullen. Hoe je het wilt noemen. Want al die spullen maken niet gelukkig. En ik heb ook veel te veel spullen. Nergens voor nodig. Wat moet je ermee! Geluk zit in onszelf en dat vermenigvuldigt zicht als je het aan een ander geeft. Het is klaar met al dat gekoop, want we worden er niet gelukkiger van en buiten dat ik ben toch zeker Sinterklaas niet!

Fijne pakjesavond dit weekend of volgende week op 5 december! 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.