Loslaten. Je hoort het mensen zo vaak zeggen. Maar hoe laat je iets los?

Hoe vaak gebeurt het niet. Je zit ergens mee en piekert je suf. Als je het er dan met iemand over hebt, zegt diegene: “Laat het los!”. Ja, makkelijker gezegd dan gedaan dat loslaten. Want die ander heeft makkelijk praten. Die ander weet helemaal niet hoe het voor mij is, hoe moet en kan ik dit probleem nu loslaten?! Loslaten, hoe doe je dat eigenlijk? Hoe laat je iets los? Ik ben ervan overtuigd dat iedereen het kan. Je moet er alleen wel wat moeite voor doen.

Iedereen piekert weleens

Ik heb ook van die momenten dat iets me bezighoudt. Ik sta er mee op en ga ermee naar bed. En iedere keer als ik in gedachten ben, dan denk ik eraan. Waarom doen we onszelf dit aan? Want het enige wat je hiermee bereikt is slapeloze nachten, irritatie, boosheid of je wordt er heel verdrietig van. Het slurpt je op en beïnvloedt je dagelijkse leven. En hoe langer je er mee rond blijft lopen, hoe groter het probleem wordt. In je hoofd komen alle rampscenario’s voorbij. Ook ik was zo iemand die zich in zijn hoofd helemaal op kon vreten. En ik ben geen psycholoog. Ik heb wel mensen gecoacht die hier ook tegenaan liepen. Want geloof me, je bent niet de enige die het lastig vindt om dingen los te laten.

Vragen waar je nooit antwoord op krijgt

Het mooie is dat ik een ander altijd precies weet te helpen. Ik stel de juiste vragen en zet diegene aan het denken. Maar bij mezelf deed ik dit niet. Totdat ik thuis zat met een burn out. En toen was mijn psycholoog degene die mij de vragen stelde die ik altijd aan anderen stelde. Toen heb ik geleerd om mezelf ook die vragen te stellen. Ik merkte dit heel goed toen mijn neef zelfmoord had gepleegd. Voorheen zou ik vol vragen en onbegrip zitten. Hoe had hij dit kunnen doen? Waarom had hij dit gedaan? Had ik iets moeten doen? Hadden we dit kunnen voorkomen? Allemaal vragen waar ik nooit antwoord op zou krijgen. En deze vragen zouden steeds maar door mijn hoofd malen. Ik zou er niet van kunnen slapen en het zou mij helemaal opslokken.

Hoe laat je iets los?

Maar hoe verander je dat? Hoe zorg je dat dit geen grip op je krijgt? Hoe laat je iets los? Want het probleem ‘lost’ zich vaak niet vanzelf op. Wat moet je nou doen om iets los te kunnen laten. Stel jezelf een paar vragen. Zit je met vragen die ik bij mijn neef zou kunnen hebben? Dan kan je jezelf het volgende vragen: “Krijg ik antwoord op deze vragen?”. In mijn geval is het antwoord:“NEE!”. Kan ik de situatie veranderen? Nee! Mijn neef is er niet meer en ik kan hem niet terughalen. Heeft het zin als ik met deze vragen blijf zitten? Nee! Stel ze dan ook niet meer. En natuurlijk mag je verdrietig zijn. Maar dit is nu eenmaal gebeurt en je hebt er geen invloed op. Dus laat het los.

Kan je het oplossen of veranderen?

De belangrijkste vraag die je jezelf kan stellen is: “Kan ik dit probleem of deze situatie oplossen of veranderen?”. Kan je het oplossen of veranderen, dan moet je stoppen met piekeren en het oplossen of veranderen. Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar je wil van het gepieker af dus moet je in actie komen. Kan je dit niet oplossen of veranderen? Laat het dan los. Want geloof me, iets wat jij niet kan veranderen wordt in je hoofd alleen maar groter. En op het moment dat je accepteert dat je er niets mee kan, dan kan je loslaten. Dan heeft het geen grip meer op je.

Welke vragen kan je jezelf stellen die je helpen loslaten

Welke vragen kan je jezelf stellen als je merkt dat je in je hoofd zit? Dat je aan het malen bent en het ervoor zorgt dat je niet ‘normaal’ kunt functioneren? Genoeg vragen die je daarbij kunnen helpen. Bijvoorbeeld deze vragen:

  • Kan ik dit oplossen of is dit iets wat nu eenmaal zo is?
  • Is het mijn probleem of maak ik van een ander zijn probleem, mijn probleem?
  • Wat kan ik doen om het op te lossen?
  • Kan ik de situatie veranderen?
  • Als ik er niets mee doe, wat is dan het ergste wat er kan gebeuren? En kan ik daarmee leven?
  • Heb ik hulp nodig? En wie kan mij hierbij helpen? (durf ook hulp te vragen)
  • Vloeit er bloed uit, vallen er gewonden als ik er niets mee doe?
  • Helpt het mij als ik hierover blijf piekeren?

Stel de vragen ook bij minder zware onderwerpen

Ik had bijvoorbeeld moeite met dingen loslaten in het huishouden. Zo kon ik mezelf opvreten als er bijvoorbeeld een berg strijkgoed ligt. Dit heb je gister in ‘Waarom ligt er toch altijd een berg strijkgoed?’ kunnen lezen. Vloeit er bloed uit als ik vandaag niet strijk? Nee natuurlijk niet. Wat is het ergste dat er kan gebeuren als ik het niet doe? Dan stapelt het zich op. Kan ik hiermee leven of niet? Als ik “ja” antwoord dan laat ik het los en doe ik de strijk morgen. Als ik “nee” antwoord dan moet ik in actie komen en een kwartiertje gaan strijken.

En zo ga ik eigenlijk met elk huishoudelijk klusje om. Ben ik moe en heb ik geen zin? Dan stel ik mezelf een paar vragen. Die badkamer neemt teveel tijd in beslag en ik ben echt moe. Ga ik het toch doen en daarna lekker in bad om even bij te komen? Of stel ik het uit tot morgen en verschoon ik vandaag alleen de bedden? Of kan ik nu beter mijn rust pakken zodat ik er morgen wel energie voor heb? Als ik kies voor het laatste dan laat ik los en ga ik er morgen voor.

Jezelf trainen

Zo simpel kan het zijn. Maar verwacht niet dat het je meteen lukt, dat loslaten. Het is een leerproces. Je mindset moet zich aanpassen. Dus blijf jezelf de vragen stellen die je kunnen helpen om iets los te laten. Je moet jezelf als het ware trainen zodat dit iets vanzelfsprekends wordt. Een nieuwe gewoonte in plaats van de gewoonte om maar te blijven malen. En wil niet gelijk teveel. Kleine stapjes brengen je ook bij een grote verandering.

Zo is afgelopen week mijn moeder weer naar Mauritius vertrokken. Op de dag van haar vertrek voelde ik me intens verdrietig, ik had hoofdpijn en wilde alleen maar in mijn bed liggen. Maar er moest ook voor mijn kinderen gezorgd worden. Maar de puf om te koken had ik niet. Dus we lagen lekker in bed, zij keken tv en ik keek half mee. Rond een uur of vijf heb ik een pizza besteld. Die hebben we beneden opgegeten en zijn daarna weer in bed gaan liggen. Heb ik gefaald als moeder? Welnee! De volgende dag heb ik ze volgepropt met fruit en groente en was ik weer redelijk mezelf. We hebben gespeeld en geknutseld. De dag ervoor moest ik naar mijn lichaam luisteren loslaten dat ik er even niet zo goed voor mijn kinderen kon zijn. Vonden ze het erg? Tuurlijk niet, pizza is toch veel lekkerder dan bloemkool 😉

Kan jij makkelijk dingen loslaten? Of vind jij dat lastig?

Foto: Adobe Stock

2 REACTIES

  1. Oh, dat stomme loslaten. Dat wordt zo gemakkelijk gezegd vind ik altijd. Maar doe het maar even. Ik zit dan de hele tijd te denken: ‘Ik laat het los. Kijk eens hoe goed ik het loslaat. Ik ben aan het loslaten!’

    Maar ja, dan ben je dus eigenlijk nog niet aan het loslaten….

    • Haha nee dan houd je het gewoon vast. Loslaten is inderdaad niet makkelijk. Maar het helpt mij als ik mezelf de vraag stel of ik er iets aan kan veranderen. Kan ik dat niet dan accepteren dat het zo is. Want dat is loslaten eigenlijk toch? Accepteren wat je niet kunt veranderen. Ach en als ik het echt moeilijk vind om los te laten dan zing het liedje ‘Laat het los’ uit Frozen. Het tovert een lach op mijn gezicht en maakt het makkelijker om het te accepteren 😉

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.